تقديم به تمامي
آناني كه هنوز هم تكه اي از آسمان در چشمانشان

جرعه اي از دريا دردستانشان

و تجسمي زيبا از خاطره ي ايثار گل هاي سرخ

در معبد ارغواني دل هايشان به يادگاري مانده است.

نخستين چكه ناودان بلند يك احساس را

در قالب كلامي از جنس تنفس باغچه هاي معصوم ياس

به روي حجم سپيد يك دفتر مي ريزيم

و آن را با لهجه ي همه ي پروانه هاي اين گيتي بي انتها

به آستان نيلوفري تمامي دل هاي زلال هديه مي كنم.

در پناه خالق نيلوفرها مهربان و شكيبا بمانيد.